Küçük Çocuğun Hikayesi (Helen Buckley)         Küçük Çocuk    Little Boy        Bir zamanlar okula giden bir küçük çocuk vardı.    Once a little boy went to school. O küçücüktü,    He was quite a little boy Ve okul da koskocaman.    And it was quite a big school. Ve küçük çocuk,    But the little boy Avluya açılan bir kapıdan geçip,    Found that he could go to his room Sınıfına hemencecik girebileceğini öğrenince  By walking in from the door outside, Mutlu oldu.    He was happy Ve, gözünde okul ona    And school did not seem Artık koskocaman gözükmedi.    Quite so big any more.        Bir sabah    One morning, Artık uzunca bir süredir küçük çocuk okullu iken  When the little boy had been in school awhile, Öğretmen dedi ki:    The teacher said: ‘Bugün bir resim çizeceğiz.’    Today we are going to make a picture. ‘Ne güzel!’ diye düşündü küçük çocuk.    Good, thought the little boy. Resim yapmasını severdi.    He liked to make pictures. Bir sürü resim çizebilirdi:    He could make all things; Aslanlar, kaplanlar,    Lions and tigers, Tavuklar, inekler,    Chickens and cows, Trenler, gemiler-    Trains and boats - Hemen pastel boya kutusunu çıkarıverdi.    And he took out his box of crayons Ve çizmeye koyuldu.    And began to draw.        Fakat öğretmen seslendi: ‘Bekleyin!    But the teacher said, Wait. Daha hemen başlamayın!’    It is not time to begin. Herkesi süzdü, hazırlar mı diye baktı.    And she waited until everyone looked ready.        ‘Şimdi’ dedi öğretmen,    Now, said the teacher, ‘Çiçekler çizeceğiz.’    We are going to make flowers. ‘Ne hoş’ dedi küçük çocuk.    Good, thought the little boy. Çiçek çizmeyi çok severdi.    He liked to make flowers, Ve güzel mi güzel çiçekler çizmeye başladı.    And he began to make beautiful flowers. Pembe ve mavi ve turuncu boyalarıyla.    With his pink and orange and blue crayons. Fakat ‘Bekleyin!’ dedi öğretmen.    But the teacher said, Wait! ‘Ben göstereceğim size nasıl çizeceğinizi.’    And I will show you how. Onunki kırmızıydı, yeşil saplı.    And it was red, with a green stem. ‘Haydi’ dedi öğretmen.    There, said the teacher, ‘Artık başlayabilirsiniz.’    Now you may begin.        Küçük çocuk, öğretmenin çiçeğine baktı.    The little boy looked at the teacher's flower. Sonra da kendi çiçeğine.    Then he looked at his own flower. Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevmişti,    He liked his flower better than the teacher's. Fakat bunu söyleyemedi,    But he did not say this. Defterindeki sayfayı çevirdi    He just turned his paper over Ve öğretmeninkine benzer bir çiçek çizdi.    And he made a flower like the teacher's. Kırmızıydı, yeşil saplı.    It was red, with a green stem.        Başka bir gün,    On another day, Küçük çocuk kapıyı dışardan    When the little boy had opened Kendi başına açmıştı,    The door from outside all by himself, Ve o anda öğretmen şöyle dedi:    The teacher said: ‘Bugün killi çamurla birşeyler yapacağız.’    Today we are going to make something with clay. ‘Ne güzel!’ diye düşündü küçük çocuk.    Good, thought the little boy. Killi çamurla oynamayı severdi.    He liked clay.        Killi çamurdan bir sürü şey yapabiliyordu:    He could make all kinds of things with clay: Yılanlar ve kardan adam,    Snakes and snowmen, Filler ve fareler,    Elephants and mice, Arabalar ve kamyonlar-    Cars and trucks - Ve killi çamura elini uzattı.    And he began to pull and pinch Bir avuç almak için çekiştirirken çamuru,    His ball of clay. Öğretmen dedi ki:    But the teacher said: ‘Bekleyin! Daha başlama zamanı gelmedi!’    Wait, it is not time to begin. Herkesi süzüp, hazırlar mı diye baktı.    And she waited until everyone looked ready.        ‘Şimdi’ dedi öğretmen,    Now, said the teacher, ‘Bir kap yapacağız.’    We are going to make a dish, ‘Ne hoş’ dedi küçük çocuk.    Good, thought the little boy. Kap yapmayı çok severdi.    He liked to make dishes, Ve her boyda türlü şekillerde kaplar yapmaya başladı.    And he began to make some Fakat ‘Bekleyin!’ dedi öğretmen.    That were all shapes and sizes. ‘Ben göstereceğim size nasıl yapacağınızı.’    But the teacher said, Wait Ve herkese gösterdi, derin bir kabın    And I will show you how. Nasıl yapılacağını.    And she showed everyone how to make ‘Haydi’ dedi öğretmen.    One deep dish. ‘Artık başlayabilirsiniz.’    There, said the teacher. Now you may begin.        Küçük çocuk öğretmenin kabına baktı.    The little boy looked at the teacher's dish, Sonra da kendininkine.    Then he looked at his own. Kendi yaptığı kabı öğretmeninkinden daha çok sevdi.    He liked his dishes better than the teacher's. Fakat birşey söylemedi.    But he did not say this. Elindeki killi çamuru bir top halinde yuvarladı yine.    He just rolled his clay into a big ball again Ve öğretmeninki gibi bir kap yaptı.    And he made a dish just like the teacher's. Derin bir kap.    It was a deep dish.        Ve çok geçmeden    And pretty soon  Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,    the little boy learned to wait, Ve izlemeyi,    And to watch,  Ve tam öğretmeninki gibi    And to make things  şeyler yapmayı.    just like the teacher. Ve çok geçmeden    And pretty soon